Sposoby zapisu myśli postaci

Jak zapisywać myśli postaci? Można powiedzieć, że na wiele sposobów, ale zawsze konsekwentnie. Poniżej prezentujemy najczęściej używane sposoby zapisu.



Sposób pierwszy:


— Zacznijmy od podstaw — powiedziała.

Gdy po kwestii bohatera znajduje się czasownik określający sposób mówienia (np. "powiedział", "odpowiedział", "rzekł", "mruknął", "szepnął" itp.), po kwestii nie stawiamy kropki, a czasownik piszemy małą literą.


Sposób drugi:


— To naprawdę nie jest takie trudne. Zaraz wszystko zrozumiecie. — Uśmiechnęła się.

Gdy po kwestii bohatera pojawia się inny czasownik niż taki, który określa sposób wypowiedzenia dialogu (np. "wstał", "uderzył dłonią w stół", "usiadł zrezygnowany" i wszelkie inne), po kwestii pojawia się kropka, po myślniku zaczynamy zdanie dużą literą.


Sposób trzeci:


— Rozumiecie? — spytała.
oraz
— To nie jest takie trudne! — zapewniła.
oraz
— Naprawdę nie jest trudne... — Podrapała się po głowie.


W tym przypadku kwestia kończy się znakiem zapytania, wykrzyknikiem lub wielokropkiem — patrz przypadek pierwszy i drugi, zwróć uwagę, co znajduje się po kwestii.


Sposób czwarty:


a. — Zapis dialogów może wydawać się wredny — powiedziała — ale po bliższym przyjrzeniu się zasady są logiczne.

Gdy dialog dzielimy na dwie części, przy myślniku przed didaskaliami nie dajemy kropki, słowo "powiedziała" piszemy małą literą i nie dajemy po nim kropki, a drugą część zdania zaczynamy małą literą.

b. — Zapis dialogów może wydawać się wredny — powiedziała. — Ale po bliższym przyjrzeniu się zasady są logiczne.

Wybór zapisu zależy od gustu, ja osobiście wolę zapis z tego przypadku, ale oba są poprawne. Gdy didaskalia chcemy zakończyć kropką, drugą część dialogu musimy zacząć dużą literą.


Sposób piąty:


a. — Mam nadzieję, że wszystko jest jasne — uśmiechnęła się — ale jeżeli trzeba coś jeszcze wyjaśnić, nie ma problemu.

Jeżeli wybieramy ten sposób w przypadku, gdy po pierwszej części dialogu występuje inny czasownik niż określający sposób wypowiedzenia kwestii, musimy pamiętać, że po pierwszej kwestii nie dajemy kropki, czasownik piszemy małą literą i rezygnujemy z kropki za nim, a drugą kwestię zaczynamy małą literą.

b. — Mam nadzieję, że wszystko jest jasne. — Uśmiechnęła się. — Ale jeżeli trzeba coś jeszcze wyjaśnić, nie ma problemu.

Tutaj mamy inny zapis tego samego dialogu, w którym dla uproszczenia przyjmijmy, że powołujemy się na przykład drugi. Po czasowniku musi pojawić się kropka, a drugą część dialogu zaczynamy dużą literą.