Cienie

Okiem wyobraźni. Proza spod znaku fantastyki: fantasy, science fiction oraz horror.
Regulamin forum
Przypomnienie:
Maksymalna objętość tekstu, jaką można umieścić w jednym temacie, to 10 stron znormalizowanego maszynopisu. Teksty przekraczające tę objętość (fragmenty powieści, długie opowiadania), należy publikować w częściach w dziale "Teksty wieloczęściowe". Każda część musi znaleźć się w osobnym temacie.
Nazwa tematu powinna składać się z tytułu tekstu. W przypadku publikowania fanfiction, należy podać źródło w nawiasie kwadratowym, przykładowo: "[Harry Potter] Tytuł opowiadania".
Każdy tekst należy odpowiednio otagować. Tagi wybieramy z pola pod tytułem tematu.
szczepantrzeszcz
Ostrze Armageddonu
Ostrze Armageddonu
Posty: 1905

Cienie

Post#11 » 17 maja 2017, o 09:38

Gdzieś już czytałem. Ostatnio przerabiam książkę o Karolu "Panie kochanku" Radziwille. Kiepsko napisane i o równie kiepskich czasach traktuje. Potrzeba było odtrutki, a Gorgiaszowe opowieści dobrze robią na przewlekły nieżyt myśli.

...choć nikt nie wiedział i nie mógł wiedzieć, co z nimi stać się mogło lub musiało.
Kwintesencja nieuchronności nieoznaczoności.

skrywał szczątki tego, kto niegdyś, przed wiekami, władał tą ziemią, a przynajmniej takie wrażenie poniósł w kolejną podróż.
Można człowieczą pychę skomentować soczystą, pełną wulgaryzmów wiąchą, można też mocniej ;))

...szukając podtrzymujących je żerdzi lub wiary i leniwie przeliczając wolno sunące obłoki, dumnie prezentujące lekko poszarzałe, pękate brzuszki. Wyciągały ku sobie pierzaste, jeszcze pełne nieśmiałej bieli postrzępione dłonie, splatając je tęsknotą i pragnieniem ulotnego uścisku,
W melodię opisu wdarło się dwukrotnie powtórzone "je".

Śnił, że wszystko było absurdalnie proste, niby pojedyncze takie. Zniknął chaos i wszelkie splątanie. I stała się światłość. Oczywista, określona, jedyna. Siedząc w pokoju, na wytartej nieco poduszce, leżącej na szerokim, jasnobrązowym blacie, patrzył przez przybrudzoną szybę na biegnącą w dole ulicę, po której chodzili ludzie bez swoich sobowtórów, bez cieni, tak jak zawsze widzący tylko jeden świat i jedno życie, jeden ciąg kolejno następujących po sobie, spójnych obrazów. Przecież to oczywiste, zwyczajne takie, normalne, inaczej być nie może.
Hm, więc twierdzisz, że koci raj podobny jest naszemu.

Niepokorna młoda brzoza, zagubiona samosiejka, szybko wdarła się w pole trójkąta, łamiąc harmonię jego światła i zamyślenia,
Bez "jego" byłoby ładniej... a może to tylko moja alergia?

Ten przesuwał się wówczas dyskretnie, żeby swoim cieniem zasłonić tamten, po co mieszać ludziom w głowach, wiedział, że tego nie lubią. I nikt nigdy nie zauważył niczego niezwykłego, choć pewnie i tak zabrakłoby odwagi, aby ujrzeć to, co istniało naprawdę.
Choćby dla tego zdania przeczytać warto.

Tagi:

Awatar użytkownika
Gorgiasz
Zdobywca Artefaktu 2014 i Autor Lata 2018
Posty: 1004

Cienie

Post#12 » 17 maja 2017, o 12:38

Ad. szczepantrzeszcz
Dziękuję za wizytę i uwagi.

W melodię opisu wdarło się dwukrotnie powtórzone "je".

Bez "jego" byłoby ładniej... a może to tylko moja alergia?

Zgadza się, ewidentne błędy.

Hm, więc twierdzisz, że koci raj podobny jest naszemu.

No cóż, antropocentryzm zawsze wyłazi; trudno wyobrazić sobie coś innego (choć ostatnio w innej dziedzinie jakoś mi się udało). Ale obserwując Miauka, to podejrzewam, że jednak tak. Z zastrzeżeniem, że nie będzie w nim psów. Obrazek

Piotrek84
zaczarowane ostrze
zaczarowane ostrze
Posty: 163

Cienie

Post#13 » 17 maja 2017, o 16:48

Opisy są dla mnie przeszywające. Przywodzą na myśl ciepłe wspomnienia dręczące i upojne, które ulatują z człowieka szybciej niż zdoła je wyraźnie dostrzec, których natura jest czymś bardzo mistycznym i tak trudnym do konkretyzacji, że całe życie można spędzić w świecie tych ulotnych myśli, wrażeń i czerpać z nich przyjemność. Jest to mistyka, która karze wyobraźni rozciągać przestrzeń i ustanawiać w niej nieistniejące hermetyczne prawa, że ciepło poranka ma złote barwy, a kładące się na nim cienie prowadzą ze sobą dialog. Jakby w naszej pamięci pozostawiono ukryte ślady, za którymi można podążać, ale niedostępny dla świadomości szyfr i tak nie zostanie złamany. Krótki przebłysk świadomości, to ulotne wspomnienie pełne czaru, złotych barw młodości, przebija cieniem tęsknoty. To nostalgia za czasem minionym, uczucie tak głębokie, że sam jego przebłysk przechodzi dreszczem po całym ciele. Są tam światy zbudowane na światach, a oddziela je czas. Niestety żadnego nie da się w pełni otworzyć. Wciąż ta sama materia, a w niej, co rusz, jakby całkiem inna historia.

Awatar użytkownika
Gorgiasz
Zdobywca Artefaktu 2014 i Autor Lata 2018
Posty: 1004

Cienie

Post#14 » 17 maja 2017, o 18:42

Ad. Piotrek84
Przepięknie napisałeś. Z podziękowaniem.

Awatar użytkownika
Grafoman
Użytkownik zbanowany
Posty: 874

Cienie

Post#15 » 22 maja 2017, o 18:54

Jestem pod ogromnym wrażeniem. Aż mi dech zaparło, jak skończyłem czytać. I tak naprawdę nie wiem, co mogę napisać w komentarzu, bo cokolwiek bym napisał, byłoby to spłyceniem moich odczuć. Być może w ogóle by ich nie oddało.
Dlatego powiem tylko tyle: tekst ciekawy, wciągający, trzyma w napięciu od początku do końca. Bardzo mi się podobał.
Pozdrawiam serdecznie,
Graf
"Jeśli chcesz się po­wiesić, po­wieś się na wy­sokim drzewie. "

Wróć do „Proza: fantastyka”

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość