Zachęcamy do głosowania! Na zwycięzcę tytułu Komentatora Maja czeka nagroda książkowa - powieść ''W imię dziecka'' autorstwa Iana McEwana!

Ogłaszamy czas wielkich wyborów na Autora Miesiąca w dziale prozy!

Obrazek

Żorżyk

Proza pozbawiona wątków fantastycznych: obyczajowa, psychologiczna, romanse, kryminały i inne.
Regulamin forum
Przypomnienie:
Maksymalna objętość tekstu, jaką można umieścić w jednym temacie, to 10 stron znormalizowanego maszynopisu. Teksty przekraczające tę objętość (fragmenty powieści, długie opowiadania), należy publikować w częściach w dziale "Teksty wieloczęściowe". Każda część musi znaleźć się w osobnym temacie.
Nazwa tematu powinna składać się z tytułu tekstu. W przypadku publikowania fanfiction, należy podać źródło w nawiasie kwadratowym, przykładowo: "[Harry Potter] Tytuł opowiadania".
Każdy tekst należy odpowiednio otagować. Tagi wybieramy z pola pod tytułem tematu.
Awatar użytkownika
Marian
Autor miesiąca
Posty: 436

Żorżyk

Post#1 » 20 paź 2017, o 12:04

To była samotna, niezamieszkana od dawna chyża. Jej okna bez szyb i drzwi wiszące na jednym zawiasie zapraszały do wejścia.
Zbliżał się wieczór, więc skorzystałem z tego niemego zaproszenia i wszedłem. Na prawo od sieni była kuchnia z odrapanym piecem. Pod oknem stała rozchybotana ława, a na polepie walały się kawałki mebli. W drugiej izbie było trochę żelastwa i zbutwiałe sienniki na podłodze. Na poddaszu leżało stwardniałe ze starości siano.
Garścią trawy zamiotłem ławę, na piecu postawiłem kocher i wyciągnąłem z plecaka moje zapasy. Wtedy przed oknem zobaczyłem młodego mężczyznę, który zapytał:
– Będziesz tu spał?
– Będę – odpowiedziałem zaskoczony.
– A ja też mogę?
– Jasne. Właź.
– Jestem Żorżyk – przedstawił się, wchodząc.
– Gitarzysta basowy? – rzuciłem z głupia frant.
– Skąd wiesz, że gram na gitarze? – zdziwił się.
– Nie wiem, ale twoje imię kojarzy mi się z taką balladą Młynarskiego: „Piszę do Pana, bo mi wstyd, normalnie wstyd” – zanuciłem. – Znasz?
– Nie znam – odpowiedział i usiadł na ławie.
Był bardzo młody, miał kędzierzawe blond włosy i takąż brodę. Ta czupryna i broda tworzyły jasną aureolę dokoła jego dziecięcej twarzy.
– Gotujesz wodę na herbatę? Dasz mi? Chcesz mięty? – zapytał, otwierając plecak.
– Tak – odpowiedziałem jednym słowem na wszystkie trzy pytania i podałem mu kubek.
Przybysz zakrzątał się przy piecu i po chwili miałem w moim kubku zielonobrązową mieszaninę liści mięty i wody. Żorżyk tymczasem wyjął z plecaka twaróg w słoiku i przy pomocy noża zaczął go wyjadać.
– Może chcesz chleba? – zapytałem.
– Nie, to mi wystarczy – odpowiedział. – A może chcesz twarogu?
– Nie, to mi wystarczy – odpowiedziałem, otwierając puszkę z rybami.
Tak oto, od słowa do słowa rozpoczęła się nasza rozmowa. Dowiedziałem się, że Zorżyk właśnie skończył technikum elektryczne i przyjechał tu w poszukiwaniu pracy i swojego miejsca na ziemi. Pracę znalazł w pobliskim pegeerze, ale swojego miejsca na ziemi jeszcze nie. Szukał go, chodząc po okolicy, zaglądając do zapomnianych przez Boga i ludzi miejsc i sypiając gdzie popadnie. Dzisiaj dotarł tu.
Przyszliśmy tą samą drogą, ale ja widziałem tylko górską łąkę, a on widział jej wszystkie trawy i kwiaty.
Z dziecięcą radością wymieniał ich nazwy i opowiadał, gdzie rosły. Nie znałem tych roślin i nawet nie przypuszczałem, że takie są.
– Po co chodziłeś do technikum elektrycznego? – zapytałem. – Trzeba było iść do leśnego lub rolniczego.
– Rodzice mnie tam posłali – odpowiedział. – Załatwili mi już nawet pracę w fabryce pralek, ale wolałem wyjechać – dokończył smutno.
Wyglądało na to, że mój rozmówca uciekł z domu. Pogadaliśmy jeszcze trochę i poszliśmy spać: ja na siano na strych, a Żorżyk na podłogę w kuchni. Wyszedł gdy jeszcze spałem, ale na pożegnanie zostawił koło mojego kubka resztę mięty.
Po około miesiącu spotkałem go na dworcu autobusowym. Obładowany wielkim plecakiem studiował rozkład jazdy autobusów.
– Uciekł mi ostatni autobus i chyba będę musiał gdzieś przesiedzieć do rana – powiedział na powitanie.
– Możesz przenocować u mnie – zaproponowałem.
Trochę się pokrygował, ale poszedł ze mną.
Chciałem go ugościć kiełbasą i piwem, ale mój gość okazał się być wegetarianinem. Z wegetariańskich potraw miałem tylko dżem, chleb i makaron. To wystarczyło. Żorżyk ugotował makaron, dodał dżemu i ciepła kolacja była gotowa. Ja jednak wolałem kiełbasę i, jak wtedy w górach, każdy z nas jadł po swojemu.
– Zamieszkam w tamtej chałupie – powiedział mój gość, kończąc swoje wykwintne danie. – Będę sadził czosnek i hodował owce. Ziemia jest tam dobra i wymaga tylko odchwaszczenia. W lewej części chaty będzie można trzymać owce. Trzeba tylko dorobić drzwi i pozatykać dziury przy ziemi. W części mieszkalnej trzeba tylko wstawić drzwi i okna oraz uruchomić piec.
Sącząc piwo, słuchałem, co tam „tylko trzeba” zrobić i nie wyobrażałem sobie tego drobnego miastowego wegetarianina przy takich pracach. A koszty?
– Do jesieni przystosuję chałupę do zamieszkania i posadzę czosnek. Przez zimę przygotuję obórkę, a na wiosnę sprowadzę owce – zakończył.
Nie chciałem go zrażać moim pesymizmem, więc obyło się bez dyskusji i poszliśmy spać: ja do łóżka,
a on w śpiworze na podłogę, bo materaca nie chciał. Rano pożegnaliśmy się „do następnego razu” i on poszedł na dworzec, a ja do pracy.
Następny raz był dopiero wiosną. Idąc za modą, kupiłem górski rower i na pierwszy wyjazd wybrałem się do odkrytej przed prawie rokiem chaty. Bolał mnie tyłek, ręce i nogi, gdy pod wieczór do niej dotarłem. Z komina wylatywał dym.
– Czyżby Żorżyk? – zapytałem sam siebie.
Jakby w odpowiedzi z chaty wybiegł, szczekając mały kundel, a za nim wyszedł Żorżyk. Gospodarz uściskał mnie serdecznie, pies równie serdecznie obsikał koło mojego roweru, po czym obydwaj zaczęli pokazywać mi swoje gospodarstwo. Drzwi chaty zostały naprawione, kuchenne okno zaszklone, a pozostałe zabite deskami. W kuchni pojawił się stół i szafka, a w piecu buzował ogień. Chata odżyła.
– Muszę szybko przygotować obórkę, bo już za tydzień będą tu owce – powiedział Żorżyk, przygotowując herbatę. – Może mi jutro pomożesz? – zapytał.
Nazajutrz, jeszcze o rosie, wyszliśmy na dwór. Szliśmy powoli pod górę, a gospodarz opowiadał o swoich planach.
– Te stare grusze i jabłonie poprzecinam i zaszczepię na nich nowe odmiany – terkotał. – Stój! – krzyknął nagle, jakby ostrzegał mnie przed wejściem na minę. – Wleziesz na urdzik karpacki!
Zamarłem. Popatrzyłem pod nogi i zobaczyłem jakieś okrągłe listki. Ominąłem je grzecznie i na wszelki wypadek puściłem Żorżyka przodem.
Pochodziliśmy jeszcze trochę, obejrzeliśmy spore pólko czosnku, a potem zostałem zapędzony do pracy przy komórce dla owiec. Przeżyłem ten dzień po wegetariańsku: na twarogu, naparze miętowym i sałatkach z pokrzywy
i czeremszy. Nazajutrz rano ruszyłem w drogę do cywilizacji i schabowego z kapustą.
Zafascynował mnie ten człowiek jego znajomością różnych urdzików i zapałem w urządzaniu sobie życia na tamtym pustkowiu. W jego planach wszystko było proste i musiało się udać. Tworzył tam świat swoich marzeń, do którego chętnie zaglądałem, ale na stałe nie mógłbym w nim żyć.
Nie tylko ja nie mógłbym.
Przekonałem się o tym najbliższej jesieni, gdy kolejny raz zawitałem do starej chaty. Podchodząc, zobaczyłem przez okno jakąś kobietę, krzątającą się po kuchni. Zastanawiałem się, czy wejść, gdy zza chaty wyszedł siwy mężczyzna i zapytał:
– Pan do kogo?
– Do Żorżyka. Do tego co tu mieszka – odpowiedziałem.
– Znaczy się do naszego syna? Do Cześka? Nie ma go. Poszedł do miasta sprzedawać czosnek. Jutro wróci.
– To ja już pójdę – powiedziałem zniechęcony tym powitaniem.
– Nigdzie pan nie pójdziesz. Ciemno się robi. Prześpisz pan tu, napijemy się wódki, pogadamy – powiedział mężczyzna, wskazując drzwi.
W kuchni było nienormalnie jasno, bo paliły się dwie lampy naftowe i kilka świec. Mama Żorżyka zmagała się
z fajerkami na piecu, starając się coś ugotować. Była kobietą z wielkomiejskiego bloku, przeniesioną nagle do świata bez prądu, gazu i bieżącej wody. Źle radziła sobie bez tych udogodnień, ale robiła, co mogła. Zaprosiła mnie do stołu, na którym po chwili stanął garnek z zupą. Jedliśmy w milczeniu.
Dopiero po kolacji mężczyzna nalał wódki i zagadnął:
– To mówisz pan, że nasz Czesiek to teraz jest Żorżyk. Długo się znacie?
Opowiedziałem, jak się poznaliśmy i wszystko, co o ich synu wiedziałem.
– Mało pan o nim wiesz – powiedział mój rozmówca. – To był dobry chłopak i nawet do mszy służył. W technikum się zmienił. Dobrze się uczył, ale zrobił się jakiś rogaty. Nie chciał z nami gadać, tylko czytał różne nowomodne książki i brzdąkał na gitarze. Zaraz po maturze spakował plecak i wyjechał. Myśleliśmy, że za kilka dni wróci. Nie wracał i dopiero niedawno napisał, że ma tę budę i tu zostanie. No to zebraliśmy się z matką i przyjechaliśmy. Ledwo dopytaliśmy się we wsi, gdzie to jest. Szliśmy tu pół dnia.
Starszy pan dolewał wódki, rozgadywał się i stawał się coraz bardziej rozżalony. Dowiedziałem się, że Żorżyk miał siostrę, która wyjechała do Nowej Zelandii tak samo nagle, jak on w góry.
– Widzisz pan, jak to jest? – zakończył. – Mamy dwoje dzieci, ale żadnego koło siebie. Tamta jest za wodą, a ten tu. Poszli w kibinimater!
Kobieta, która do tej pory w milczeniu krzątała się koło pieca, nagle odwróciła się i powiedziała rozkazująco.
– Upiłeś się stary. Idź spać. I panu też radzę.
Pożegnałem się i poszedłem na siano.
Rano zastałem gospodynię pijącą samotnie kawę. Widać było, że nic tu po mnie, wiec podziękowałem za gościnę i czym prędzej wyszedłem.
– Proszę powiedzieć Żor... Cześkowi, że tu byłem – dodałem na odchodne.
Kobieta odpowiedziała tylko skinieniem głowy.
Kilka następnych lat spędziłem pod innym niebem, ale zaraz po powrocie wybrałem się do Żorżyka. Była zima i brnąc w śniegu, cieszyłem się na gorący napar z mięty i ciepło kuchennego pieca.
Niestety, chałupa przywitała mnie ciszą i otwartymi drzwiami. Na szczęście piec jeszcze się ostał. Rozpaliłem w nim, zjadłem co nieco i przedrzemałem do rana.
Nazajutrz zszedłem do wsi i w tamtejszym sklepie zapytałem o Żorżyka.
– Panie, już chyba z rok jak go nie ma – usłyszałem. – To był wariat. Siedział tam sam jak palec. Schodził tu raz na miesiąc albo i nie, bo musiał owiec strzec przed wilkami. W końcu zmądrzał, sprzedał owce i gdzieś wyjechał. Podobno do Australii.
Kolejny raz zabłądziłem w tamte strony następnej jesieni i zobaczyłem, że chata poszarzała i jakby skuliła się w sobie. Znowu była samotna i niezamieszkana, ale jej okna bez szyb i drzwi wiszące na jednym zawiasie już nie zapraszały do wejścia. Tylko dziwnie duże i smaczne owoce leżące pod starymi gruszami i jabłoniami świadczyły
o tym, że niedawno ktoś tu gospodarował.

Tagi:

Awatar użytkownika
nebbia
Wydany pisarz
Posty: 218

Żorżyk

Post#2 » 20 paź 2017, o 12:42

Jak zazwyczaj, przeczytałam z zainteresowaniem i przyjemnością. Bardzo lubię te Twoje opowieści, wciągają mnie w świat, do którego dawno temu, na krótko, zajrzałam, zanim "wchłonęły mnie" wysokie wieże i stare mury Krakowa. A jednak, kiedy czytam Twoje opowieści (dobre!) przypominam sobie moje niegdysiejsze odczucia, zapachy, obrazy...

Serdecznie pozdrawiam

Awatar użytkownika
Gorgiasz
Zdobywca Artefaktu 2014
Posty: 926

Żorżyk

Post#3 » 20 paź 2017, o 18:50

Życiowe i smutne. Jak zawsze przyjemnie poczytać.

Awatar użytkownika
Marian
Autor miesiąca
Posty: 436

Żorżyk

Post#4 » 20 paź 2017, o 20:47

nebbia pisze:Jak zazwyczaj, przeczytałam z zainteresowaniem i przyjemnością. Bardzo lubię te Twoje opowieści, wciągają mnie w świat, do którego dawno temu, na krótko, zajrzałam, zanim "wchłonęły mnie" wysokie wieże i stare mury Krakowa. A jednak, kiedy czytam Twoje opowieści (dobre!) przypominam sobie moje niegdysiejsze odczucia, zapachy, obrazy...

Serdecznie pozdrawiam


Dziękuję Ci wielbicielko wysokich wież i starych murów Krakowa za miły komentarz.
Pozdrawiam. :smile:

Dodano po 1 minucie 16 sekundach:
Gorgiasz pisze:Życiowe i smutne. Jak zawsze przyjemnie poczytać.


Dziękuję Gorgiaszu za odwiedziny i komentarz. Bardzo mi miło i pozdrawiam Cię serdecznie. :smiley:

Awatar użytkownika
Eneriston
Zdobywca Artefaktu 2017
Posty: 240

Żorżyk

Post#5 » 20 paź 2017, o 21:17

Bardzo dobre opowiadanie, nie mogłam przestać czytać. I bohatera nieco mi żal, że w tym swoim marzeniu tkwił samotnie, ale z drugiej strony cieszę się, że próbował.

Marian pisze:Przyszliśmy tą samą drogą, ale ja widziałem tylko górską łąkę, a on widział jej wszystkie trawy i kwiaty.

Ujęło mnie to zdanie.
Granice mojego języka są granicami mojego świata.

witka
magiczna kosa
magiczna kosa
Posty: 683

Żorżyk

Post#6 » 21 paź 2017, o 06:02

Rzadko teraz czytam prozę, ale w tej jest tak wiele.
Nienachalność przesłania, opisu relacji, potrzeby relacji między ludźmi a ludźmi i przyrodą , zagubionych w każdej koleracji.I dbałość o szczegóły.

Awatar użytkownika
Marian
Autor miesiąca
Posty: 436

Żorżyk

Post#7 » 21 paź 2017, o 10:41

Eneriston pisze:Bardzo dobre opowiadanie, nie mogłam przestać czytać. I bohatera nieco mi żal, że w tym swoim marzeniu tkwił samotnie, ale z drugiej strony cieszę się, że próbował.

Marian pisze:Przyszliśmy tą samą drogą, ale ja widziałem tylko górską łąkę, a on widział jej wszystkie trawy i kwiaty.

Ujęło mnie to zdanie.


Dziękuję Eneriston za odwiedziny i komentarz.
Cieszę się, że opowiadanko uważasz za dobre.
Staram się jak mogę i czasem uda mi się skrobnąć jakieś zgrabne zdanie ;)) .
Pozdrawiam.

Dodano po 2 minutach 15 sekundach:
witka pisze:Rzadko teraz czytam prozę, ale w tej jest tak wiele.
Nienachalność przesłania, opisu relacji, potrzeby relacji między ludźmi a ludźmi i przyrodą , zagubionych w każdej koleracji.I dbałość o szczegóły.


Dziękuję Witka za miły komentarz.
Aż nie wiem, co powiedzieć. Serdeczne dzięki.
Pozdrawiam.

Awatar użytkownika
Maniokowa
scyzoryk
scyzoryk
Posty: 49

Żorżyk

Post#8 » 25 paź 2017, o 16:56

Postać Żorżyka skojarzyła mi się z bohaterem filmu Into the wild, który powstał na podstawie książki Krakauera (niestety nie miałam jeszcze okazji przeczytać). Obaj szukali swojego miejsca na ziemi, pragnęli bliskości z naturą. Co prawda ten drugi skończył nieciekawie, ale chociaż przez chwilę mógł nazywać Alaskę domem.
Twoja opowieść jest urzekająca, narracja tak naturalna i przekonująca, że podczas czytania czułam, jakbym była zaraz obok bohaterów. Bardzo fajne uczucie.

CzarnaEmma

Żorżyk

Post#9 » 25 paź 2017, o 17:05

Bardzo ciekawy tekst, pełen subtelnej, urzekającej melancholii. Bardzo przyjemna lektura!

Awatar użytkownika
Marian
Autor miesiąca
Posty: 436

Żorżyk

Post#10 » 25 paź 2017, o 21:06

Maniokowa pisze:Postać Żorżyka skojarzyła mi się z bohaterem filmu Into the wild, który powstał na podstawie książki Krakauera (niestety nie miałam jeszcze okazji przeczytać). Obaj szukali swojego miejsca na ziemi, pragnęli bliskości z naturą. Co prawda ten drugi skończył nieciekawie, ale chociaż przez chwilę mógł nazywać Alaskę domem.
Twoja opowieść jest urzekająca, narracja tak naturalna i przekonująca, że podczas czytania czułam, jakbym była zaraz obok bohaterów. Bardzo fajne uczucie.


Dziękuję Ci za przeczytanie mojego opowiadanka i miły komentarz.
Miejsce o którym piszę było prawdziwe i miało wtedy w sobie coś z Alaski.
Jestem mile zaskoczony tak wysoką oceną.
Dziękuję raz jeszcze i pozdrawiam. :smile:

Dodano po 1 minucie 48 sekundach:
CzarnaEmma pisze:Bardzo ciekawy tekst, pełen subtelnej, urzekającej melancholii. Bardzo przyjemna lektura!


Bardzo dziękuję Ci za odwiedziny i bardzo dla mnie miły komentarz.
Trochę zaniemówiłem, ale już się pozbierałem i pozdrawiam Cię serdecznie. :smile:

Wróć do „Proza: obyczajowe”

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 3 gości